De doorbraak van Birkenstock

Kurken voetbed en leren riempje. Sinds zijn introductie in 1964 wordt de Birkenstock-sandaal beschouwd als verstandig maar uiteindelijk stoffig schoeisel aan de voeten van stugge huisvaders, modeverlaters en anti-consumentistische hippies. Tot het tij keerde in 2012.

Sindsdien is er een ware hype ontstaan rond de grove schoen met gezond voetbed, en is Birkenstock ook vertegenwoordigd in de trendwijken van internationale steden en op de catwalk. Dit is het hoogtepunt van een 245-jarige ondernemingsgeschiedenis – maar op welke succesfactoren steunt Birkenstock? We zijn op zoek gegaan naar aanwijzingen…

Sinds Johann Adam Birkenstock in 1774 zijn schoenmakerij oprichtte, concentreert het familiebedrijf zich op gezondheidsbevorderende voetbedden. Deze werden in de loop der generaties niet alleen verder ontwikkeld, maar ook aangevuld met boeken en lezingen over het thema welzijn voor de voeten. Zelfs het woord “voetbed” is bedacht door Birkenstock. In de derde generatie werd uiteindelijk de door Carl Birkenstock ontwikkelde sandaal geïntroduceerd, die eerst in de jaren zeventig doelgroepen als gezondheidswerkers, vervolgens de hippie- en eco-beweging en ten slotte “normale” huishoudens bereikte. Bekend en belachelijk gemaakt om hun consequent anti-mode, puur functionele stijl, bloeide Birkenstock in enkele stille niches van de schoenenmarkt.

Van omwenteling naar doorbraak
Terwijl Birkenstock nauwelijks existentiële crises doormaakte, stagneerde de onderneming vanaf de jaren ’90. De familie die de leiding had, lag overhoop en kon geen gemeenschappelijke lijn vinden; ernstige geschillen met het personeel schaadden het imago. En dan in 2012, plotseling, de doorbraak: Birkenstock kwam onverwacht in de schijnwerpers van de modewereld toen Phoeby Philo, toenmalig ontwerpster van het luxelabel Celine, opzien baarde met de “Furkenstocks” en de stugge sandalen omtoverde tot een presentabel modestatement.